Vrij

“diep inademen… adem vasthouden… en adem maar weer door.” Deze instructies krijg ik voor het eerst als ik zestien ben. Nog geen 24 uur na de boodschap dat ik voor de tweede keer kanker heb, sta ik op 9 januari 2014 met mijn borst tegen een...

Bloei

Ik verklaar altijd heel stellig dat ik blij ben dat we níét in de toekomst kunnen kijken, omdat ik dan, behalve leuke dingen, misschien ook wel dingen zou zien waar ik liever nog niet van op de hoogte gesteld wordt. Een celdeling die opnieuw faalt, late effecten van...

“Geloof je het al?”

“Geloof je het al?” Het is woensdag 26 juni, de zon schijnt uitbundig. Samen met één van mijn beste vriendinnen stap ik het klaslokaal uit, waarin ik enkele minuten daarvoor ben afgestudeerd. “Ja… nee… ja… ik weet het niet!”...

Rennen voor je longfoto’s

“Zo,” verzucht ik, “ik ga pauze houden in de VU.” Het is woensdag 10 april, een week voor de boekpresentatie, en naast alle drukte rondom dat bijzondere project, vraagt ook mijn studie die week veel aandacht van me. Als ik aan het begin van de...

En toen… was het stil

Als kind, en eigenlijk nu nog steeds,  had ik heel vaak een nogal ontevreden gevoel als ik een boek had uitgelezen. Ik eiste van de schrijver dat alle mysteries werden opgelost en dat al mijn vragen werden beantwoord, maar meestal kon aan die eis niet geheel worden...

Een kus voor de kinderoncoloog

Het is 15 januari 2014, als de oogarts me voorgaat naar de kinderafdeling van het VUmc. Zestien jaar eerder leerde deze dokter mij kennen: een piepkleine, pasgeboren baby met twee blauwe oogjes vol kwaadaardige cellen. Mede dankzij de oogarts groeide dat...