En toen… was het stil

Als kind, en eigenlijk nu nog steeds,  had ik heel vaak een nogal ontevreden gevoel als ik een boek had uitgelezen. Ik eiste van de schrijver dat alle mysteries werden opgelost en dat al mijn vragen werden beantwoord, maar meestal kon aan die eis niet geheel worden...

Een kus voor de kinderoncoloog

Het is 15 januari 2014, als de oogarts me voorgaat naar de kinderafdeling van het VUmc. Zestien jaar eerder leerde deze dokter mij kennen: een piepkleine, pasgeboren baby met twee blauwe oogjes vol kwaadaardige cellen. Mede dankzij de oogarts groeide dat...

Het mooiste moet nog komen

Het is een paar dagen na die verpletterende diagnose in 2014, als er een stroom van reacties op gang komt. Vanuit alle uithoeken van mijn netwerk worden e-mails vol ongeloof, whatsappberichtjes vol hartjes en kaarten met lieve woorden gestuurd. Iedere keer als ik de...

Lente

De eerste dag van de lente doorbrengen in het AMC: ik heb er gemengde gevoelens over als ik vanmorgen, met twee tassen en twee boeken in mijn handen, de trap probeer af te rennen. Dat is in ieder geval beter dan pure tegenzin, denk ik, terwijl ik mijn kruk opspoor,...

Aftellen en opbouwen

Dat mijn ziekte en de behandeling die ik daardoor nodig had beschadigingen aan mijn lichaam veroorzaakt heeft, hoef ik inmiddels niet meer uit te leggen. Dokters zijn hard aan het werk geweest om te herstellen wat te herstellen viel en kapot te maken wat kapot moest....

Rijgen

Een week na de diagnose begon ik iets te schrijven. Het plan was om daar steeds een stukje tekst aan toe te voegen. Totdat… Ja, totdat wat, eigenlijk?  Ik had geen idee waar, wanneer en hoe dit kettinggedicht zou eindigen. In ieder geval niet op dit blog. En nu...